"นี่ๆ เคียวโกะจัง เราจะได้เจอกันอีกไหมนะ"
"ต้องได้เจอสิ ฉันเชื่อว่าเราจะต้องได้เจอกันอีก"
"สัญญานะ ฉันไม่อยากให้เราต้องจากกันเลย"
"โถ่ ยัยเด็กขี้แย อย่าร้องไห้สิ"
"มะไม่ใช่นะ ฉันไม่ได้ร้องไห้ซะหน่อย นะนี่น่ะมัน.."
"มัน..?"
"ใช่ๆๆ มันมีฝุ่นเข้าตามาน่ะ"
"งั้นหรอ ไหนๆ เดี๋ยวฉันช่วย"
"มะไม่ต้องหรอก ว๊าย"
"ลืมตาสิ"
"ตื่นได้แล้ว"
ชะอ่าว ฝันไปหรอกหรอ
เอ นี่มันกี่โมงแล้ว
ชะเห้ย สายแล้ว!!!
แง สายตั้งแต่วันแรกเลยหรอเนี่ย
ย๊ากส์ เพิ่มความเร็วเต็มที่
"แง สุดท้ายก็สายจนได้"
เธอเดินเข้าไปเรียนในห้องเรียน
เด่นเลย ฉัน ฮือๆๆๆๆ
"อ่าว ทาคาโนะ มิโนริซัง รีบๆไปนั่งที่เลย" อาจารย์สาวที่ยืนอยู่ข้างห้องเรียนพูดขึ้น
ฉันไม่อยากทำอะไรแล้ววันนี้ หมดกัน ชีวิตฉัน
เธอนั่งซุกหน้านอนกับโต๊ะเรียน ราวกับต้นไม้ที่ลืมรดน้ำไปสามวัน
ฉันฝันไปสินะ ฮือๆๆ
"...เคียวโกะค่ะ ฝากตัวด้วยนะคะ"
เธอรีบลุกขึ้นมองไปที่หน้าห้องเรียนอย่างรวดเร็ว
"ยัยเคียวโกะนี่น่า!!"
"ห๊ะ ยัยขี้แย มาที่นี่ได้ไงเนี่ย"
"แล้วเป็นไงมาไง ถึงได้มาที่นี่ล่ะ เคียวโกะจัง"
"ก็นะ ก็แค่อยากออกมาผจญโลกคนเดียว"
"หรือว่า เคียวโกะจังจะออกไปตามหาโลกแห่งความฝันที่สูญสลายไปแล้ว!!!"
"ยัยบ๊อง มันจะเป็นไปได้ไงเล่า ดูการ์ตูนมากเกินไปแล้ว"
"แหะๆ"
"ไม่ต้องมาแหะๆเลย ฉันก็แค่อยากอยู่คนเดียวบ้าง เลยเช่าอพารต์เม้นอยู่ และโรงเรียนนี้มันใกล้อพารต์เม้นเท่านั้นแหละ"
